گل من پرپر نشوی!

که بلبلی در باز شدن غنچه ی لبخند تو  زبان به سرود باز کرده است.

شمع من خاموش نگردی!

که چشمی در پرتو پیوند تو  به دیدن آمده است.

ساقه ی گلبن بهار من نشکنی!

که دلی در رویش امیدوارتو دل بسته است.

آفتاب من غروب نکنی!

که شاخه ی آفتاب گردانی به جست وجوی تو سر برداشته است.