مهر آن متاعی نیست که بشود آزمود و پس از آن ضربه یک آزمایش به حقارت آلوده اش نسازد  !!!

تو آن معشوق

که از صراحی چشمت مدام می نوشم .........

                                                                     در این شب تار و غمگین یارم نخواهد شد کسی

من مانده ام با شور تو در این سرای بی کسی

                                                                            شاید تو آیی یار من شاید به فریادم رسی

امشب سراغی از دل زارم نمی گیرد کسی

                                                                               یادی نمانده از رخم در خاطر و یاد کسی

                  پای برجاست همان ظلمت گمراهی ما

چشم تنگ دنیا را یا قناعت پر می کند یا خاک گور .........

مرغ دل ما بود که آهنگ قفس کرد ...........

                                                آن هم آسوده اش تخلص بود

                                                                      شراره آه پر آذر نبینی

چنان از آتش عشقت بسوزم

                                                                    که از مو رنگ خاکستر نبینی

دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

                                                           نیاز نیم شبی دفع صد بلا بکند

                                                                                    سلام ......