در ژرفای دلهای ما

بذر رویایی سربه مهر نهفته است.

رویایی یگانه وبی همتا برای هریک از ما

گاه دیگری می تواند در آن سهیم گردد

ودرشکوفایی اش یاری رساند.

و گاه تنها مالک یک رویاست که یکه وتنها جستجو را ادامه می دهد.

اما…

چه تنها و چه با دیگری  اهمیتی ندارد.

رویا کودکی است که هرگز نباید نومید شود.

چون هر یک از ما نوری در دل داریم

که بذرنهفته در دل را در مزرع زیبای حقیقت  سبزو شکوفا می کند.

من این نور را می بینم که روشن و پرفروغ در تو می درخشد.

                                                                   ادمونداونیل  

گل من پرپر نشوی!

که بلبلی در باز شدن غنچه ی لبخند تو  زبان به سرود باز کرده است.

شمع من خاموش نگردی!

که چشمی در پرتو پیوند تو  به دیدن آمده است.

ساقه ی گلبن بهار من نشکنی!

که دلی در رویش امیدوارتو دل بسته است.

آفتاب من غروب نکنی!

که شاخه ی آفتاب گردانی به جست وجوی تو سر برداشته است.

روزی زیبایی و زشتی در ساحل دریایی به هم رسیدند و به هم گفتند:

<< بیا در دریا شنا کنیم.>>

برهنه شدند و در آب شنا کردند و زمانی گذشت و زشتی به ساحل

بازگشت و جامه های زیبایی را پوشید و رفت.

زیبایی نیز از دریا بیرون آمد و تن پوش اش را نیافت از برهنگی

خویش شرم کرد و به ناچار لباس زشتی را پوشید و به راه خود رفت.

تا این زمان نیز مردان و زنان این دو را با هم اشتباه می گیرند. اما

اندک افرادی هم هستند که چهره ی زیبایی را می بینند و فارغ از جامه هایی

که بر تن دارد اورا می شناسند. و برخی نیز چهره ی زشتی را می شناسند

لباس هایش او را از چشم های اینان پنهان نمی دارد.

                                                    جبران خلیل جبران

شادي,

ای خورشید

بر دم دروازه ی مغرب ایستاده ای چه کنی؟

چشم انتظار کیستی؟

غروب کن!

بگذار شب بیاید.

بگذار جامه ی سیاهش را بر چهره ی کائنات افکند.

بگذار شب بر سرم باز خیمه زند!

احساس

صدف خالی یک تنهایی ست

گردن آویز کسان دگری ...

دو غریب

ای که هوای من شده ای

دم زدن در تو حیات من است.

ای که در گذرگاه عمر تو را یافته ام

تو مرا می سازی و من تو را می سازم.

تو مرا می سرایی و من تو را می سرایم.

تو مرا می تراشی و من تو را می تراشم.

تو مرا می نگاری و من تو را می نگارم.

من تو را بر صورت خویش می سازم

واز روح خویش در تو می دمم که همانند منی

که خلیفه ی منی  که امانت دار منی.

اما افسوس  افسوس که تو در زمین نیستی

تو بر روی زمین نیستی.

زمین از آن ما نیست.

زمین از آن دیگران است.

بر روی این خاک هر دو غریبیم

هر دو بی  کس ایم

هر دو اسیریم.

این جا و آن جا گل هایی می شکفند و سپس پژمرده می شوند.

اما اندکی از ما می توانیم راز تولد دوباره ی  آن ها را در ورق گلبرگ هاشان بخوانیم.

                مهربانی جاده ای است

                که هر چه پیش تر روند  خطرناک تر می گردد.

                نمی توان بازگشت.

                اما لحظه ای باید درنگ کرد

                و شاید چند گامی بر بیراهه رفت.

                مدتی است بر جاده ی هموار می رانیم...

                حرف های نزدیک دارند فرا می رسند

                خطرناک است!

   می پرسند: دلبسته ی چیستی؟

می گویم:(( دلبسته ی ابرها  ابرهایی که ارابه ران آسمان هایند.))  من شیفته ی آزادی

عنان گسیخته ی ابرهایم. می خواهم به خویش وفادار بمانم تا به زندگی وفادار مانده باشم.

                                                                                                       کریستیان بوبن

طبیعت والاترین حاصلها را با ساده ترین ابزار می آفریند:

آفتاب  گلها  آب و عشق

                                                          هاینریش هاینه

وین گل غم غیر اشک چشم من باران نداشت

                                                                 مهدی سهیلی

بتو اعطا خواهد شد.

جستجو كن,

خواهيش يافت.

در را بزن,

برويت گشوده خواهد شد.

                                          انجيل

عید قربان بر همه شیعیان مبارک.