نجوای ترانه تورا تا ته کالبد وجودم رقصاند

و من نوای دل آرای تورا سراپا به گوش جان نوشیدم

********

وه چه تلخ است شراب عشق بدون طعم وصال

و جان من در عشق تو به شیرین ترین درد دنیا مبطلا شد

و این همان دردیست که درمان همه مردم جهان خواهد بود.

و نه هیچ

نه زورقی و نه سیلی ، نه سایه ی ابری 
 تهی ست آینه مرداب انزوای مرا
خوش آنکه سر رسدم روز و سردمهر سپهر
شبی دو گرم به شیون کند سرای مرا

ای خورشید

بر دم دروازه ی مغرب ایستاده ای چه کنی؟

چشم انتظار کیستی؟

غروب کن!

بگذار شب بیاید.

بگذار جامه ی سیاهش را بر چهره ی کائنات افکند.

بگذار شب بر سرم باز خیمه زند!

احساس

صدف خالی یک تنهایی ست

گردن آویز کسان دگری ...