دو غریب

ای که هوای من شده ای

دم زدن در تو حیات من است.

ای که در گذرگاه عمر تو را یافته ام

تو مرا می سازی و من تو را می سازم.

تو مرا می سرایی و من تو را می سرایم.

تو مرا می تراشی و من تو را می تراشم.

تو مرا می نگاری و من تو را می نگارم.

من تو را بر صورت خویش می سازم

واز روح خویش در تو می دمم که همانند منی

که خلیفه ی منی  که امانت دار منی.

اما افسوس  افسوس که تو در زمین نیستی

تو بر روی زمین نیستی.

زمین از آن ما نیست.

زمین از آن دیگران است.

بر روی این خاک هر دو غریبیم

هر دو بی  کس ایم

هر دو اسیریم.

دوباره سلام ای آشنای خوب دیروز

گفت :

سلام. .... درود ...و...عشق

و من اکنون سرشارم از شادی و برکت

این جا و آن جا گل هایی می شکفند و سپس پژمرده می شوند.

اما اندکی از ما می توانیم راز تولد دوباره ی  آن ها را در ورق گلبرگ هاشان بخوانیم.

و بدان کین امروز

منتظر فردایی ست

که تو دیروز در امید وصالش بودی

بهترین لحظه ای راهی شدنت ...

                                           امروز است...

لحظه را دریاب

باور روز برای گذر از شب کافی است.