بوی عید ...

 یادش بخیر قدیما یادش بخیر گذشته یادم میاد بهار که می شد دلا تو سینه آب می شد یادم میاد عید که می شد تنگا پر از ماهی می شد فرشا تو حیاط که پهن می شد پاهام باهاش کفی می شد دستام که بوی آب میداد خونمون بوی گلاب میداد یادم میاد که پارو همیشه تو دست من بود یادم میاد که گلدون همیشه یار من بود یادش بخیر قدیما یادش بخیر گذشته سیب و سرکه و سمنو کنارش یه آینه یه شمعدون تنگ ماهی تو دستم کنار سفره می شستم منتظر سال تحویل دعای سال تحویل آخ که چه لذتی داشت پای سفره ی هفت سین اول سینش سلامتی دوم سینش سعادتی دعا که سین نمی خواد الف و شین نمی خواد یه دل می خواد که صاف باشه ساده و پاک مثل اب باشه اینم که شد همش سین خب اینم شد یه هفت سین یادش بخیر قدیما یادش بخیر گذشته آخ یادمه سیزده به در بازی تو دشت و چمن توپ بادی یادش بخیر بادکنکا یادش بخیر مهم نیست که عید باشه مهم نیست که عیدی باشه مهم اینه که پاک باشی ساده و صاف ، ذلال باشی عیدی من برای من شعری بود از مداد من یادش بخیر این شعر من یادش بخیر این شعر من

                                                                          مصطفی خرادپور

پریشانی

    از بس کف دست بر جبین کوبیدم
                                                                 تا بگذرد از سرم ، پریشانی من
    نقش کف دست ! محو شد ، ریخت به هم
                                                                 شد چین و شکن ، به روی پیشانی من

                                                     کارو

   می پرسند: دلبسته ی چیستی؟

می گویم:(( دلبسته ی ابرها  ابرهایی که ارابه ران آسمان هایند.))  من شیفته ی آزادی

عنان گسیخته ی ابرهایم. می خواهم به خویش وفادار بمانم تا به زندگی وفادار مانده باشم.

                                                                                                       کریستیان بوبن

                                                                     در این شب تار و غمگین یارم نخواهد شد کسی

من مانده ام با شور تو در این سرای بی کسی

                                                                            شاید تو آیی یار من شاید به فریادم رسی

امشب سراغی از دل زارم نمی گیرد کسی

                                                                               یادی نمانده از رخم در خاطر و یاد کسی

             افلاک که جز غم نفزایند دگر

                                                     ننهند بجا تا نربایند دگر

          نا آمدگان اگر بدانند که ما

                                                    از دهر چه می کشیم ، نایند دگر.

                                    حکیم عمر خیام نیشابوری