طبیعت والاترین حاصلها را با ساده ترین ابزار می آفریند:

آفتاب  گلها  آب و عشق

                                                          هاینریش هاینه

                  پای برجاست همان ظلمت گمراهی ما

                             

 دستارم و جبه و سرم هر سه بهم

                                                قیمت کردند یک درم چیزی کم

نشنیدستی تو نام من در عالم

                                                من هیچکسم ، هیچکسم ، هیچکسم.

                          مولانا جلال الدین محمد بلخی

شمع آمد و گفت:چون مرا نیست قرار

                                                               از پنبه نفس زنم چو حلاج از دار

در واقعهء خویش چو حلاجم من

                                                               آویخته و سوخته و کشتهء زار

                                  فرید الدین عطار نیشابوری

وین گل غم غیر اشک چشم من باران نداشت

                                                                 مهدی سهیلی

روا مدار

غروب فصلی
 این کفتران عاصی شهر
 به انزوای ساکت آن سوی میله های بلند
 هرگز طلوع سلسله وار شبی در اینجا نیست
و تو بسان همیشه ، همیشه دانستن
 چه خوب می دانی
 که اینصدای کاذب جاری درون کوچه و کومه
در این حصار شب زده ی تار
 بشارتی ست
بشارت ظهور جوانه
جوانه های بلند
 که رنگ اناری میله
 با آن شتاب و بداهت
دروغ بزرگ
زمانه خود را
 در اوج انزجار انکار می کنند

                                                      خسرو گلسرخی

بتو اعطا خواهد شد.

جستجو كن,

خواهيش يافت.

در را بزن,

برويت گشوده خواهد شد.

                                          انجيل

چشم تنگ دنیا را یا قناعت پر می کند یا خاک گور .........